POLITIEK MOET OVER MENSEN GAAN, NIET OVER HONDJES !
De Kamercommissie voor Volksgezondheid keurde een wetsontwerp goed dat de verkoop van honden en katten verbiedt. Voor de meesten onder ons een fait divers maar mensen die met dieren en/of dierlijke produkten hun boterham verdienen doen er goed aan de politiek beter in het oog te houden.
Nadat Agalev (nu Groen!), via Magda Aelvoet, in de vorige Paarse regering de dierenrechtenorganisatie Gaia op verschillende punten had geholpen (o.a. met een zitje in het federaal Agentschap voor voedselveiligheid en in de nieuwe Raad voor Dierenwelzijn) riep Vandenbosch van Gaia net voor de federale verkiezingen 18 mei ‘03 zijn volgelingen op om op de SP.a-Spirit lijst te stemmen. Je zou voor minder groen lachen. Een zeer goede strategische keuze de SP.a ligt immers altijd in het midden in het bed bij regeringsvormingen.
Nu Gaia binnen zit bij de SP.a doet die deze er alles aan om Gaia – die hen 20.000 leden voorspiegelt – te vriend te houden en dus moet er geregeld iets verwezenlijkt worden in het kader van dierenwelzijn. Vandaar een zeer sterke toename van politieke initiatieven op dit gebied. Op zich is er uiteraard niets negatief aan meer wetgeving rond dierenwelzijn maar er zit een adder onder het gras. De drijvende kracht achter al deze initiatieven wordt geleid vanuit een drukkingsgroep met fundamentalistische trekjes waar meer dierenwelzijn niet het doel is, maar een middel voor hun echte aganda, namelijk het stap voor stap invoeren van een vegetarisch maatschappijmodel.
Via een “salami-techniek”, snijdt Gaia telkens fijne plakjes af van de dierlijke sector. Vervolgens laat Gaia er dan haar professionele lobby- en PR-machine, met een werkingsbudget van 1 miljoen euro, op los om op dit plakjeeen zo negatief mogelijk imago wat betreft dierenwelzijn te kleven in de media. Ondertussen worden achter de schermen in samenwerking met de SP.a wetsvoorstellen gemaakt om een nieuwe beperking of verbod in te voeren. Hoe meer de PR-machine van de protestfirma Gaia er in slaagt om in de media op dit plakje dierlijke sector het brandmerk “dierenleed”te kleven, hoe groter het aantal politici uit andere partijen dat er liever hun handen niet aan verbrandt. Welke politieker wil er immers in de media gebrandmerkt worden als tegenstander van dierenwelzijn, als een persoon zonder hart voor dieren?
Gaia is principeel tegen alle gebruik van dieren voor menselijke doeleinden en als je principeel tegen iets bent vind je altijd wel een stok om de hond te slaan. Koppel daaraan de politieke profileringsdrang als “groener dan groen” van de SP.a , die goed beseft dat de slachtoffers van al hun wetsvoorstellen toch niet tot hun kiesvee behoren, en je bekomt wat we de laatste tijd zien een diarrhee aan wetsvoorstellen rond dierenwelzijn waarbij geen enkele rekening meer gehouden wordt met de menselijke kant van het verhaal en waar de ondertoon altijd dezelfde is verbieden, verbieden, verbieden….
De combinatie Gaia – SP.a is uitgegroeid tot een existentieel probleem voor mensen in de dierlijke sectoren, vooral wanneer die actief zijn in een kleine sector. Niet het niveau van het dierenwelzijn van de dieren in hun respectivelijke activiteit maakt een sector kwetsbaar voor extra beperkende regelgeving of zelfs een verbod op hun activiteit, maar wel naarmate zij in een kleinere sector actief zijn en dus economisch minder belangrijk zijn, met weinig individiuen, en als kiesvee dus politiek minder interessant zijn.
Mensen actief in het circus met dieren, dolfinaria, pelsdierenhouders, pelsverwerkende bedrijfjes, foie gras-producenten, dierenwinkels… voortaan hangt een zwaard van Damocles boven deze mensen, ongeacht wat het niveau van dierenwelzijn in hun respectievelijke sector is. (Bij sommige is het zwaard trouwens al gevallen). Wie zal de volgende zijn die om politieke profileringsdrang van de SP.a de nek wordt omgedraaid? Want daar gaat het hem om niet om dierenwelzijn maar om politieke profilering.
Het volstaat niet om mooie slogans te bedenken zoals “politiek gaat over de mensen” (Slogan SP.a vorige federale verkiezingen) als je in de praktijk uit pure koele electorale berekening wetgeving doorduwt waarbij mensen hun bedrijf, activiteit en dus inkomen verliezen. De slachtoffers behoren misschien niet tot het klassieke kiezerspubliek van de SP.a, maar door deze gang van zaken krijgen steeds meer mensen een afkeer van de politiek.
Grootse politici zijn zij die zich weten te profileren door welvaart en werkgelegenheid te scheppen voor de bevolking. Die economie, ecologie en dierenwelzijn met elkaar maximaal weten te verzoenen. Zijn politici die zich politiek enkel kunnen profileren door achter “one-issue- drukkingsgroepen” te hollen, die niet open staan voor de menselijke kant van de zaak en met met hun initiatieven bestaansonzekerheid creëren bij een deel van de burgers niet mee verantwoordelijk voor de afkeer van de politiek en de verzuring van de maatschappij?
Willen we daadwerkelijk evolueren naar een pluralistische, leefbare en verdraagzame maatschappij – iets waar zoveel politici de mond vol van hebben – dan is de enig haalbare kaart een goede en praktische wetgeving over dierenwelzijn. Een wetgeving die ook rekening houdt met de menselijke kant van het verhaal en die gekoppeld wordt aan het respect voor ieders keuze om al dan niet dierlijke producten te gebruiken. Een wetgeving invoeren die mensen, hun bedrijf en hun inkomen afpakt, past niet in dit kader. Een goede realistische wetgeving dat een evenwicht zoekt tussen economie, ecologie en dierenwelzijn wel. Want politiek moet over de mensen gaan.