Brok

Er zijn bijna 10 miljoen zeehonden in Canada en 50.000 Inuits. Dit zijn bijna 200 zeehonden voor één Inuit. Vanop een afstand bekeken ziet het er naar uit dat de Inuït meer bedreigd is dan de zeehond. Maar welke Europese politieker ligt daar van wakker? De Inuït wonen niet in hun kiesdistrict, de dieren-eerst activisten wel. Diezelfde politici die, wanneer ze ondervraagd worden door journalisten wat hen werkelijk drijft in de politiek en waar ze echt niet tegen kunnen allemaal in koor antwoorden “onrechtvaardigheid” !

Waarom zijn zeehonden superieur ten opzichte van varkens, geiten, schapen, runderen of vissen bijvoorbeeld, is een vraag die steeds een ongemakkelijk gevoel in de maag veroorzaakt bij de meeste moraalfilosofen. Waarom van een zeehondenvel een pelsjas maken niet zou mogen, terwijl van een vel van een koe een lederen vest maken wel kan? Dit heeft al menige ‘verhelderende discussie‘ opgeleverd. Maar u heeft deze punten al gehoord. De zeehondenjacht in Newfoundland is reeds lang geen activiteit meer die beoordeeld wordt op haar verdiensten of waarover op een redelijke basis kan worden geargumenteerd. Noch logica, noch redelijke argumenten liggen aan de basis van de jaarlijkse controverse rond de zeehondenjacht. Een controverse die na 40 jaar van actie voeren tegen de zeehondenjacht door dieren-eerst activisten finaal als gevolg heeft dat het Europese Parlement een verbod heeft ingevoerd op de invoer en handel van pels, olie, vlees en andere producten van zeehonden.
Wat de zeehondenjacht werkelijk is, is een prachtig voorbeeld van gratuit moreel opportunisme en lichtzinnige Europese grootheidswaanzin. Ten koste van wat heeft de Europese Unie het lichtend voorbeeld gesteld om de invoer van producten van zeehonden te verbieden? Niets is het antwoord. Indien de EU zich zou willen engageren is een echte morele zaak, dan zou ze misschien iets kunnen doen rond Darfur. Het zou echte zaken kunnen aankaarten met het risico een slag terug te krijgen. Maar het is veiliger om zich naast Paul McCartney en Brigitte Bardot te scharen dan zich in te laten met de echte nijpende miserie.
De eerste Minister van Canada is zeer dubbelzinnig over dit onderwerp. De ene keer zegt hij dat hij het verbod zal bekampen en de andere keer zegt hij dat het niet waard is om alle handel met de EU in gevaar te brengen voor die ene zaak. Maar dit argument kan ook omgekeerd worden . Waarom zou Canada de EU niet kunnen zeggen dat het de moeite niet is om alle handel met Canada op de helling te zetten voor één item? Alles wel overwogen, het is de EU die de initiatiefnemer is. Het is hun verbod. Willen zij al hun handel met Canada riskeren voor één item?
Maar het ziet er naar uit dat het niet zo zal verlopen. De werkelijkheid is dat de eerste minister van Canada dit verbod niet zal aanvechten. Beide partijen zullen nog wat bekvechten. En hoewel er geen substantiële redelijke argumenten zijn om de zeehondenjacht te stoppen, zal dit verbod op handel in producten gebaseerd zijn op vier decennia van propaganda en nu als een afgehandelde zaak opzij worden geschoven. Er zal natuurlijk geen zeehond minder voor sneuvelen. Hun bestrijding is namelijk nodig om een deel van het visbestand voor menselijk gebruik te reserveren. Bont heeft er niets mee te maken.
De controverse rond de zeehondenjacht is 40 jaar lang de échte business geweest, niet de jacht zelf. Deze business genereerde veel media aandacht, was een fantastische fundraiser, en het bood heel veel politici de mogelijkheid om jaarlijks eens, tot eigen glorie, een moreel discours te voeren en te tonen dat ze ook een ‘hart voor dieren hebben’. Terwijl ondertussen enkele arme zielen, die proberen op een eerlijke manier wat geld te verdienen, jaarlijks de speelbal zijn van dit cynisch spektakel.
De EU-wet voorziet als uitzondering, dat de Inuit of andere inheemse volkeren die voor hun overleving van de zeehondenjacht afhankelijk zijn, in beperkte mate nog huiden en andere producten mogen verhandelen in Europa. Deze uitzondering is echter enkel bedoeld om het geweten van de Europarlementariërs te sussen. In de realiteit is door het EU-verbod de afzetmarkt in Europa vernietigd. En gezien de Chinese en de Russische consumenten zeer sterk opkijken naar de Westerse consument vrezen de Inuït, dat nu ook de interesse voor zeehondenbont in China en Rusland zal wegvallen en alle afzetmarkten wereldwijd zullen wegvallen.
Dierenactivisten stellen dat het onethisch is dat Inuïts nu ook jagen met geweren en pels verhandelen voor geld en inkomen. Hun voorouders hebben het immers eeuwen anders gedaan en toch kunnen overleven. Wel dan is het ook oneerlijk voor dierenactivisten om computers en de media te gebruiken en geld in te zamelen zodat kopstukken van deze organisaties een inkomen hebben. Hun voorouders hebben ook op een andere wijze kunnen overleven.
Vroeger kon onbeperkt op zeehonden worden gejaagd, maar heden ten dage, met de lage quota’s is het aantal vangsten in feite minimaal. De zeehondenkuddes zijn enorm aangezwollen en er zijn ettelijke miljoenen dieren. Maar niettegenstaande dat voert de EU toch een verbod in.
De oorspronkelijke bevolkingsgroepen beschouwen dit verbod als een zoveelste vorm van westers imperialisme. Sommige Inuit gemeenschappen zijn pas in de jaren 30 van de vorige eeuw voor het eerst in contact gekomen met Westerlingen. En zie, 80 jaar later dicteren deze Westerling nu dat ze terug moeten gaan leven zoals voor dat eerste contact.
Er zijn bijna 10 miljoen zeehonden in Canada en 50.000 Inuits. Dit zijn bijna 200 zeehonden voor één Inuit. Vanop een afstand bekeken ziet het er naar uit dat de Inuït meer bedreigd is dan de zeehond. Maar welke Europese politieker ligt daar van wakker? De Inuït wonen niet in hun kiesdistrict, de dieren-eerst activisten wel. Diezelfde politici die, wanneer ze ondervraagd worden door journalisten wat hen werkelijk drijft in de politiek en waar ze echt niet tegen kunnen allemaal in koor antwoorden “onrechtvaardigheid” !

Tags: Bont / leder & wol, Politiek