Dierenactivisten
Nederlandse Staatscourant – 17 juli 2008
Het is vreemd dat er kennelijk doelen zijn, die, wanneer die niet langs democratische weg worden bereikt, een legitimatie vormen voor vormen van intimidatie.
Dierenactivisten Wij Nederlanders,
Wij Nederlanders zijn dierenliefhebbers. We hebben er zelfs een politieke partij voor met twee zetels in de Tweede Kamer. Met alle hen ter beschikking staande middelen komen zij op voor wat zij tot de rechten van dieren vinden behoren. Soms hebben ze succes, vaak ook niet. Maar door hun aanwezigheid en aantrekkingskracht hebben ook anderen meer aandacht gekregen voor het dierenwelzijn. Zo gaat het in een democratische samenleving. Of, met grote woorden: de democratische rechtsstaat.
Maar daarnaast is er nog een andere methode om voor de dieren op te komen. Demonstreren, actievoeren én het gebruik van bedreiging en geweld. En ook dat blijkt op een zekere mate van sympathie te kunnen rekenen. Het is ook verwarrend: de actievoerders komen op voor een goed doel en zolang zij alleen maar demonstreren is daar ook niets verkeerds aan. Integendeel. Maar demonstreren zet kennelijk te weinig zoden aan de dijk. Al heel lang worden boeren die nertsen houden bedreigd. Hun stallen worden vernield ‘om de dieren te bevrijden’, er is zelfs sprake geweest van brandstichting. Het bleek altijd erg moeilijk om de daders te achterhalen en als er al iemand voor de politierechter verscheen, kon die rekenen op een grote mate van sympathie. Pas recent, toen het langzamerhand de spuigaten uitliep, en Engelse radicale dierenactivisten in Nederland trainingskampen bleken te organiseren waar de Nederlanders de fijne kneepjes van het vak leerden, kwam er meer aandacht voor en ontstond het besef dat hier iets aan de hand is, dat verder gaat dan demonstreren voor een sympathiek doel.
In de supermarkten worden geen eieren van legbatterijen meer verkocht.
Hebben zij ineens last van ethische overwegingen, wil de consument deze eieren niet meer, zijn de winkeliers overtuigd door de argumenten van Wakker Dier? Prima. Of hebben ze er onder bedreiging van afgezien omdat ze geen ‘gedoe’ willen?
Onder druk van dreigementen zal het bedrijf Sciencelink zich niet vestigen op het bedrijventerrein van Venray. Het bedrijf houdt zich onder andere bezig met dierproeven. Daar zijn regels voor en wie zich daaraan houdt, handelt dus niet in strijd met de wet. Dat is voor de activisten niet voldoende. De democratische kanalen leidden niet tot succes, bedreigingen wel. Een berichtje in de krant, en dat was het.
Mensen zeggen hun baan op bij een laboratorium voor dierproeven omdat hun huis wordt bekogeld, hun kinderen bedreigd en hun auto vernield. Het circus met wilde dieren wordt het leven moeilijk gemaakt, bezoekers afgeschrikt, want ‘het enige diervriendelijke circus is een circus zonder dieren’.
Er wordt nog steeds relatief weinig gedaan aan deze vormen van actievoeren. Waarschijnlijk heeft het doel van de acties daarmee te maken. Maar het is toch vreemd dat mensen die zelf geen enkele regel overtreden en slachtoffer zijn van geweld en bedreiging, in de steek worden gelaten. Het is ook vreemd dat er kennelijk doelen zijn, die, wanneer die niet langs democratische weg worden bereikt, een legitimatie vormen voor deze vormen van intimidatie.
Niet optreden tegen uit de hand gelopen vormen van eigenrichting wordt gezien als een bedreiging van de ‘democratische rechtsstaat’. Niet of onvoldoende optreden tegen gewelddadige acties van dierenactivisten is dat ook. Inderdaad, grote woorden, maar voor degenen die er het slachtoffer van zijn, misschien niet eens groot genoeg.
Bron: Winnie Sorgdrager – De auteur is lid van de Raad van State in Nederland – Nederlandse Staatscourant – 17 juli 2008